به نظر شخص شخیص بنده و طبق تجربیاتی که دارم انسان نباید در دوران نوجووانی و جوانی مخصوصا در هنگامه تحصیل به سراغ روابط با جنس مخالف خود بره چون آدم رو از کار و زندگی میندازه و فکرشو رو که باید در خدمت پیشرفت خودت و تعیین هدف های متعالی برای آیندت باشه به چیزهاییکه در حال حاضر بودنش ضرورتی نداره متوجه میکنه.(پیشنهاد میکنم در این برهه زندگی سراغ خدا برید)

به همین خاطر باید یادمون باشه هر وقت به مرحله ای از زندگی رسیدیم که حس کردیم با عاشق شدن  امکان رسیدن به طرف عشقیمون هست و تقریبا مقداری از هدف ها رو که برای تشکیل زندگی و مستقل بودن لازمه فتح کردیم و نوعی پچتگی تو زندگیمون پدیدار شد اون وقت باید گشت و یار و غمخوار زندگی رو پیدا کرد و معطلم نکرد...

اگه زودتر از اون وقتی که گفتم عاشق بشی فایده ای نداره چون رسیدن به عشقت خیلی بعیده. فراموش نکنیم عشق نیاز به استقلال فکری و مادی و معنوی داره...